Ομιλία Δημάρχου Ρεθύμνης Γιώργη Χ. Μαρινάκη στην ετήσια εκδήλωση του Συνδέσμου Εφέδρων Αξιωματικών Ν.Ρεθύμνης με θέμα "Οικονομική κρίση και Ένοπλες Δυνάμεις"


Κατηγορία: Ειδήσεις-Πολιτική

Αποστολέας:

Γραφείο Τύπου Δήμου Ρεθύμνης - Μαρινάκης Γιώργος

Δείτε το προφίλ του αποστολέα
Αύξηση Γραμματοσειράς Μείωση Γραμματοσειράς Περισσότερα άρθρα αποστολέα Εκτύπωση σελίδας

Κυρίες και Κύριοι


Αγαπητοί Φίλοι
Αποτελεί για μένα ιδιαίτερη τιμή και χαρά η συμμετοχή μου στην ετήσια εκδήλωση του Συνδέσμου Εφέδρων Αξιωματικών Νομού Ρεθύμνου.
Ευχαριστώ πολύ τους διοργανωτές για την πρόσκλησή τους και ιδιαίτερα τον Πρόεδρο του Συνδέσμου Στέλιο Κιαγιαδάκη και τους συγχαίρω για την εξαιρετική δράση τους.
Χαίρομαι πραγματικά που οι τιμώμενοι της αποψινής εκδήλωσης  είναι συμπατριώτες μας Κρητικοί με εξέχουσα παρουσία στις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας.
Ιδιαίτερα χαίρομαι και επιτρέψτε μου μια ιδιαίτερη αναφορά , γιατί τιμάται ο φίλος και συμμαθητής μου Βαγγέλης Αποστολάκης, την πορεία του οποίου ευτύχησα να παρακολουθήσω λόγω των φιλικών μας δεσμών κι έτσι γνωρίζω πως εξελίχθηκε κι αξιώθηκε να καταλάβει ανώτατες θέσεις στη στρατιωτική ιεραρχία με την αξία του, τις ικανότητές του, τη γνώση του  και το ήθος του.
Εύχομαι  η Κρήτη να συνεχίσει να γεννά και να εμπνέει τις νέες γενιές να στέκονται αντάξιες στην πλούσια παρακαταθήκη που αφήνουν οι άξιοι εκφραστές του υψηλού φρονήματος που επιδεικνύουμε,ως Κρητικοί  και ως Έλληνες, όποτε η χώρα μας βιώνουν  κρίσεις που θέτουν σε κίνδυνο την ακεραιότητά της.
Μια τέτοια κρίση, πολυεπίπεδη, βαθιά και περίπλοκη απασχολεί, λιγότερο ίσως τον υπόλοιπο κόσμο και περισσότερο τη δική μας χώρα, τα τελευταία χρόνια.
Γι' αυτή την κρίση που σαφώς επηρέασε  και τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας θα μιλήσουμε απόψε.      
Θα μοιραστούμε σκέψεις και ανησυχίες που γεννούν τα δεδομένα πάνω σ' ένα κρίσιμο ζήτημα, διαχρονικά επίκαιρο, καθοριστικής σημασίας για το παρόν και το μέλλον της χώρας μας, το οποίο περιβάλλεται μονίμως  από ένα μανδύα αντικρουόμενων στοιχείων και τοποθετήσεων οι οποίες πυροδοτούν εντάσεις και προβληματισμούς , πάντοτε όμως  αποτελούν τη βάση για ένα γόνιμο, υγιή διάλογο που μπορεί να οδηγήσει στη λήψη συλλογικών αποφάσεων σε αυτό το ευαίσθητο τομέα της ελληνικής επικράτειας όπως είναι η εθνική άμυνα και οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί της χώρας μας.
Ένα εξ ορισμού δαπανηρό αλλά απαραίτητο, σπεύδω να πω, κομμάτι του ετήσιου προϋπολογισμού.
Όπως αντιλαμβάνεστε, δεν είμαι ο ειδικότερος για να μιλήσω για το θέμα. Και ούτε έχω τη δυνατότητα να το αναλύσω εις βάθος αφού αναφερόμαστε σ' ένα  εξαιρετικά ευαίσθητο έως απόρρητο θέμα.   Επιτρέψτε μου λοιπόν μια άλλη ματιά, αυτή του ενεργού πολίτη που αγαπά και την πατρίδα του και το στρατό και θέλει να ζει ελεύθερος, ασφαλής και αξιοπρεπής μαζί με τους συνανθρώπους του.

 Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
Ως Έλληνες γνωρίζουμε πως η χώρα μας λόγω της σπουδαίας γεωπολιτικής της θέσης και του φυσικού  πλούτου της, βρέθηκε επί αιώνες υπό την κατοχή ξένων δυνάμεων και, ακόμη και σήμερα , ενώ έχουν υπογραφεί τόσες συνθήκες που διασφαλίζουν την ειρηνική συνύπαρξη και την εθνική κυριαρχία κάθε χώρας, παραμένουμε ανήσυχοι.
Ιστορικά αν το εξετάσουμε, θα διαπιστώσουμε πως η πλειοψηφία των  πολιτικά και στρατιωτικά υπευθύνων αρχηγών της χώρας μας, ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης,   επέλεγε πάντοτε να τη θωρακίζει εξοπλιστικά ώστε να είναι σε θέση να αντεπεξέλθει σε οποιασδήποτε φύσεως και μεγέθους επιθετική πρόκληση. 
 Από την εποχή λοιπόν του Λεωνίδα που είχε υπολογίσει μέχρι κεραίας τι χρειαζότανε σε άνδρες και εφόδια για να αντέξει ακριβώς όσο απαιτείτο , μέχρι τον οξυδερκή  Εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο  που προετοίμασε τη χώρα μας για να λάβει μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Μεταξά που είχε προετοιμάσει την άμυνα της χώρας για να μπορεί αντιμετωπίσει τη φασιστική επιβουλή του Μουσολίνι,   διαπιστώνουμε  την αμυντική ετοιμότητα της χώρας μας, η οποία, βέβαια, διαχρονικά υποστηρίζεται από το εξαιρετικό ανθρώπινο δυναμικό της.
Από το 1974 και μετά και αφού η χώρα μας έχει αποτινάξει την 7 ετή δικτατορία θα έπρεπε να διάγει, όχι μόνο φαινομενικά , βίο ειρηνικό μιας και,   οι διεθνείς εντάξεις μας αλλά και οι συσχετισμοί είναι τέτοιοι που δεν θα έπρεπε να εμπνέουν καμία επίσημη απειλή, δυστυχώς συνεχίζει, τις υπέρογκες αλλά αναγκαίες στρατιωτικές δαπάνες στο όνομα της συντήρησης των ισορροπιών, κυρίως στο Αιγαίο.
Έτσι, σύμφωνα με τη βάση δεδομένων του Διεθνούς Κέντρου Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης αλλά  και επίσημων στοιχείων του ΝΑΤΟ,  η Ελλάδα διέθεσε συνολικά για το χρονικό διάστημα 1974 – 2010,  περί τα 250 δις Ευρώ για τον αμυντικό της εξοπλισμό, δηλαδή 108 δις πάνω από το μέσο όρο των Ευρωπαϊκών Χωρών του ΝΑΤΟ.
Η Ελλάδα λοιπόν, σύμφωνα πάντα με έγκυρες μελέτες και αναλύσεις που βλέπουν  το φως της δημοσιότητας, συνεχίζει, παρά την δεινή οικονομική της κατάσταση, να κατέχει αναλογικά για άλλους τη 2η θέση μετά τις ΗΠΑ και γι άλλους την 5η θέση παγκοσμίως στην αγορά όπλων και οπλικών συστημάτων. 


ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΥΤΗ ΕΠΗΡΕΑΖΕΤΑΙ ΑΠΌ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΜΜΕ & ΔΙΕΘΝΩΝ  ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΑΝΑΛΥΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ


Αυτή την πραγματικότητα οι πολίτες την προσλαμβάνουν πολύ συχνά, με συγκεχυμένο τρόπο, παρακολουθώντας την εγχώρια και διεθνή ειδησεογραφία, στην οποία, όπως εύκολα διαπιστώνει κανείς , αποτυπώνεται γλαφυρά  η διεθνής υποκρισία αφού ασκούν κριτική Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης διεθνούς εμβέλειας και εκπρόσωποι πολιτικών σχηματισμών από τις χώρες που πουλάνε τα όπλα τους στην Ελλάδα αντί να έχουν διασφαλίσει ως όφειλαν , αφού αποτελούμε μέλος πανίσχυρων οργανισμών και θεσμών όπως η  Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, την εφαρμογή των καταστατικών συμβάσεων για ειρηνική συνύπαρξη των ίδιων των μελών τους.
Επιμένω στο θέμα της υποκρισίας αφού στην πλειοψηφία τους οι αναφορές περί  σπατάλης, από πλευράς Ελλάδος, ασύλληπτων κονδυλίων σε στρατιωτικές δαπάνες σε περίοδο που η χώρα  και οι πολίτες της υποβάλλονται σε τόσο σκληρή λιτότητα,  παρακάμπτουν εσκεμμένα το γεγονός ότι πλείστες επιλογές  στρατιωτικού εξοπλισμού στη χώρα μας έγιναν υπό τη δίνη ισχυρών πιέσεων και εξαναγκασμών  σε στρατιωτικό – πολιτικό επίπεδο από τις  συγκεκριμένες ηγεσίες. 
Οι παρεμβάσεις  και αναφορές αυτού του τύπου, οι οποίες βέβαια εντάθηκαν από την ημέρα που η χώρα μας προσέφυγε στο μηχανισμό στήριξης, σε μια περίοδο που οι πολίτες αυτής της χώρας υποφέρουν, οπωσδήποτε ασκούν, σε ισχυρότερο από άλλες φορές, βαθμό έντονη επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης τόσο των Ελλήνων αφού αναμφίβολα επιδρούν στο κοινό αίσθημα περί ασφάλειας και αναγκαιότητας των εξοπλισμών όσο και των Ευρωπαίων και, αφετέρου,  διαμορφώνουν το πλαίσιο που περιβάλλει τη θέση της χώρας μας στο διεθνές  σκηνικό.
Συνεπώς,  είναι  δικαιολογημένη  ως ένα βαθμό, η  “δυσπιστία” και “σύγχιση” της κοινής γνώμης απέναντι σε κάθε εξοπλιστικό πρόγραμμα.
Μια δυσπιστία και μια σύγχιση που πλανάται μεταξύ του ζωτικού ερωτήματος ”πόσο  έχει επιβαρυνθεί η σημερινή δημοσιονομική κατάσταση της χώρας μας από τα εξοπλιστικά της προγράμματα;” και “ σε πόσο κίνδυνο θα θέσει, μια ενδεχόμενη εξοπλιστική ύφεση , την ασφάλειά της προκαλώντας αλυσιδωτές αναταράξεις στις εύθραυστες  ισορροπίες μιας πλασματικής ειρηνικής συνύπαρξης, η οποία συντηρείται από  συμμαχίες, αλληλεξαρτήσεις πολιτικές, οικονομικές και εδαφικές,   στο χώρο της Μεσογείου αλλά και τον ευρωπαϊκό;”
Την ίδια ώρα, που ενεργοποιούνται αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα,   αποδιοργανώνουν ακόμη περισσότερο κάθε λογική και ψύχραιμη προσέγγιση των θεμάτων της Εθνικής Άμυνας ,  αναφορές για τους γοργούς ρυθμούς  με τους οποίους εξοπλίζονται άλλες χώρες γείτονες και μη , οι οποίες έχουν ήδη σχεδιάσει , προγραμματίσει και διασφαλίσει  τον εκσυγχρονισμό και την πληρότητα των ενόπλων δυνάμεων τους  για το 2030.  
  Τη στιγμή μάλιστα που η δική μας χώρα, λόγω και των αυστηρών επιταγών  της τρόϊκας, άλλοτε συζητά για μείωση των εξοπλιστικών της δαπανών άλλοτε για απόσυρση μέρους του υφιστάμενων αμυντικών της δυνάμεων λόγω υψηλού κόστους συντήρησης  και άλλοτε για αγορά νέων όπλων  που θα εκτοξεύσει το χρέος της χώρας σε δυσθεώρητα ύψη!.
Είναι πάντως , θεωρώ, χρήσιμο να προσπαθήσουμε να δούμε σε ποιο βαθμό επηρέασαν τη σημερινή οικονομική κατάσταση της χώρας μας οι στρατιωτικές δαπάνες. 
Σύμφωνα με στοιχεία της Έκθεσης  του Διεθνούς Ινστιτούτου Ερευνών για την Ειρήνη (SIPRI)  της Στοκχόλμης και  την τελευταία  10 ετία η  Ελλάδα δαπάνησε σημαντικά ποσά, περί των 65 δις ευρώ στην αγορά εξοπλισμών.
Μάλιστα στην ίδια μελέτη σημειώνεται με έμφαση πως η επιλογή των υπέρογκων στρατιωτικών δαπανών δεν είναι καθόλου άσχετη με τους πολιτικούς συσχετισμούς στην Ευρώπη, με τις πιέσεις ακόμα και τους εκβιασμούς που ασκούνται στη χώρα μας από κυβερνήσεις ευρωπαϊκών χωρών που είναι και βασικοί έμποροι όπλων. Ενδεικτικά αναφέρεται πως ακόμη και στην κορύφωση  της ελληνικής κρίσης ευρωπαϊκές χώρες πούλησαν στην Ελλάδα στρατιωτικό εξοπλισμό αξίας μεγαλύτερης  του 1 δις, ενώ για την περίοδο 1974- 2010 η Γερμανία και η Γαλλία είχαν τη μερίδα του λέοντος στα ποσοστά εξαγωγών μεγάλων συμβατικών οπλικών συστημάτων στην Ελλάδα από χώρες της Ε.Ε. με ποσοστά 43% και 27% αντίστοιχα.
Φυσικά και η συμμετοχή των ΗΠΑ στο εμπόριο των όπλων δεν είναι ευκαταφρόνητη αφού τροφοδοτεί τον εξοπλισμό της Ελλάδας με όπλα και άρματα μάχης σε μεγάλο ποσοστό.
 Σύμφωνα μάλιστα με επίσημα στοιχεία , για πολλά χρόνια η Ελλάδα ξόδευε το 7% του ΑΕΠ της στην άμυνα ενώ οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες δαπανούσαν 2,2% κατά μέσο όρο.
Σύμφωνα λοιπόν με έγκυρους αναλυτές εάν οι αμυντικές δαπάνες ανέρχονταν σε ποσοστό μόνο 1,7 % του ΑΕΠ , τα τελευταία 20 χρόνια θα είχε εξοικονομηθεί ένα 52% του ΑΕΠ και σήμερα θα μιλούσαμε διαφορετικά.
Είναι προφανές λοιπόν ότι η χώρα μας διέθεσε δυσανάλογα με τα έσοδά της ποσά σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Θα είχαμε όμως αναγκαστεί να κάνουμε τέτοιες δαπάνες αν συνορεύαμε με άλλες χώρες, αν οι συσχετισμοί ήταν διαφορετικοί, αν εφαρμόζονταν οι διεθνείς συμβάσεις που έχουμε συνυπογράψει ;  Και παρόλα αυτά τίθεται και πάλι το ερώτημα : 

 ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΙ;
Και δυστυχώς απαντάμε ΝΑΙ παρότι κανονικά δεν θα έπρεπε αφού η χώρα μας είναι μέλος του ΝΑΤΟ, του ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής Ενωσης, του ΟΑΣΕ και της Πολυεθνικής Ειρηνευτικής Δύναμης Νοτιοανατολικής Ευρώπης και αναπτύσσει στρατιωτική διπλωματία με όλους του προαναφερόμενους διεθνείς οργανισμούς για την προώθηση και διατήρηση καλών σχέσεων με όλες τις χώρες - μέλη αυτών καθώς και  στο βαλκανικό χώρο, στο χώρο της ανατολικής Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου.
Επιπλέον, αν δούμε, με βάση τα όσα τουλάχιστον γνωρίζουμε ,  πως είναι οι υφιστάμενοι συσχετισμοί των χωρών με τις οποίες συνορεύουμε ώστε να επιχειρήσουμε μια στοιχειώδη εκτίμηση των κινδύνων που υπάρχουν την έκτασή τους και την αλήθεια των διαστάσεων τους, θα διαπιστώσουμε πως θεωρητικά  δεν κινδυνεύουμε από πουθενά αφού με τους υπόλοιπους γείτονες, πλην της Τουρκίας, για ποικίλους λόγους υπάρχει απόλυτη ισορροπία και ηρεμία.
Μένει μόνο η Τουρκία με την οποία σε διπλωματικό επίπεδο οι διμερείς σχέσεις μας είναι αποκατεστημένες και δεν διαταράσσονται κυρίως εξαιτίας της υπομονής και της ανεκτικότητας που επιδεικνύει η χώρα μας στις συνεχείς εναέριες και θαλάσσιες προκλήσεις της γείτονος χώρας χωρίς φυσικά να παραγνωρίζομε τις σοβαρές εκκρεμότητες που έχομε  όπως είναι το Κυπριακό ζήτημα και η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της  ΑΟΖ στο Αιγαίο .
 Όμως θεωρητικά είναι και οι δυο χώρες είναι μέλη του ΝΑΤΟ και ως εκ τούτου είναι σύμμαχες , ενώ η Τουρκία επιδιώκει να ενταχθεί και στην Ευρωπαϊκή Ένωση στην οποία η Ελλάδα , όχι μόνον ανήκει αλλά αποτελεί και μέλος του σκληρού πυρήνα της. 
Αφού δεν κινδυνεύουμε λοιπόν από πουθενά γιατί να προκαλούμε τέτοια αιμορραγία οικονομική στον ήδη καταποντισμένο κρατικό μας προϋπολογισμό και να μην επενδύουμε τα χρήματα που θα εξοικονομήσουμε από τις περικοπές στις προμήθειες εξοπλιστικών συστημάτων σε άλλους εξίσου ζωτικούς τομείς όπως είναι η Υγεία και η Παιδεία;
Ο συλλογισμός είναι κατ' αρχήν σωστός αλλά επικίνδυνα απλοϊκός. Κι αυτό το αντιλαμβάνεται αμέσως όποιος στοιχειωδώς παρακολουθεί τη σημερινή  πραγματικότητα  και τις εγχώριες αλλά και διεθνείς εξελίξεις.
Όταν σε καθημερινή βάση παραβιάζεται ο εναέριος και θαλάσσιος χώρος μας από τουρκικά αεροσκάφη και πλοία και απαιτείται η συνεχής επαγρύπνηση και επέμβαση του πολεμικού μας ναυτικού και της πολεμικής μας αεροπορίας  για την αναχαίτιση τους , δεν θα πρέπει ν’ αναρωτιόμαστε γιατί διατίθενται τόσα κονδύλια από το κρατικό προϋπολογισμό για την αγορά και συντήρηση αεροσκαφών ,  υποβρυχίων  και την εκπαίδευση των ενόπλων δυνάμεων μας.
Ενδεικτικά αναφέρουμε μόνο, πως σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, οι παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου μας από τουρκικά αεροσκάφη ήταν αντιστοίχως για το 2010 646, για το 2011 962 ενώ το 2012 εκτοξεύτηκαν στις 1239 σχεδόν διπλάσιες δηλαδή από αυτές του 2010.
Δεν πρέπει λοιπόν να τρέφουμε αυταπάτες διότι, δυστυχώς, τα αυτονόητα δεν ισχύουν  στην εποχή μας.  Οι σύμμαχοί μας  είναι και οι κύριοι προμηθευτές των όπλων που υποχρεούμαστε ν' αποκτούμε για να μπορούμε να υπερασπιζόμαστε την εθνική μας κυριαρχία , τα οικονομικά μας συμφέροντα (όπως είναι η Αποκλειστική  Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), η υφαλοκρηπίδα) και τέλος την εθνική μας αξιοπρέπεια.


 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ 

Εμείς  λοιπόν , ως  Έλληνες τι πρέπει να κάνουμε ;
Θα πρέπει κατ' αρχάς ν' αντιληφθούμε ότι δυστυχώς για μας οι εξοπλισμοί είναι μονόδρομος  λόγω της περιρρέουσας διεθνούς υποκρισίας. Στο θέμα αυτό πρέπει να είμαστε όλοι ενωμένοι και να μην παρασυρόμαστε από μια  σκανδαλολογία, που είναι υπαρκτή μεν αλλά όχι η ουσία της  υπόθεσης, και από μια άρνηση της ίδιας της πραγματικότητας.      
Μπορούμε όμως να συνεχίσουμε να δαπανούμε χρήματα για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς με τους ίδιους ρυθμούς , όπως πριν την κρίση ; 
Η απάντηση είναι πως ποτέ στην ιστορία δεν είχαμε όσα όπλα χρειαζόμασταν. Είχαμε όμως πάντα την υπεροχή του Έλληνα στρατιώτη, του επιτελικού Στρατηγού  μέχρι τον απλό τυφεκιοφόρο, το ριψοκίνδυνο αεροπόρο και το θαρραλέο ναύτη, που δυστυχώς σήμερα και αυτοί, όπως άλλωστε και οι περισσότεροι Έλληνες, υφίστανται την οριζόντια περικοπή των εισοδημάτων τους. 

Και είναι γεγονός ότι ποτέ ο Έλληνας στρατιωτικός δεν ήταν προνομιακά αμειβόμενος αλλά εφόσον στηριζόμαστε κυρίως σ 'αυτόν πρέπει και να τον εξασφαλίσουμε ώστε να  εκτελεί  το καθήκον του απερίσπαστος  από βασικό βιοτικά προβλήματα.
 Οι  Έλληνες στρατιωτικοί έχουν επίγνωση πως το σύνολο των δαπανών των Ενόπλων Δυνάμεων συντηρείται από το υστέρημα του απλού πολίτη που στην πλειοψηφία του το αποδέχεται γιατί ξέρει και αναγνωρίζει το ρόλο και το σπουδαίο έργο που αυτές επιτελούν. Γιατί δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε ότι τα ενεργά σήμερα Μέλη των Ενόπλων μας Δυνάμεων επιδεικνύουν συνεχώς αυτοσυγκράτηση και αξιοζήλευτη πειθαρχία χωρίς να κάνουν αβαρίες στην υπεράσπιση της Πατρίδας μας αλλά εκτελούν το καθήκον τους με φιλοπατρία χωρίς να καταδέχονται την παραμικρή έκπτωση της προσφοράς των υπηρεσιών τους έναντι της μείωσης των αποδοχών τους.

Επιτέλους όμως θα πρέπει και η Ευρώπη να εγγυηθεί τα σύνορά μας και να τηρήσει τους όρους που έχουν υπογραφεί επιβάλλοντας τις προβλεπόμενες κυρώσεις στους παραβάτες. Να  σταματήσει την τακτική της κώφευσης, της σιωπής ή τη αδιαφορίας απέναντι σε κάθε προκλητική ενέργεια που διαπράττεται και θέτει τη χώρα μας σε κατάσταση επιφυλακής και να συνδράμει στον επιβεβλημένο επανασχεδιασμό της ευωρπαϊκής πολιτικής ασφάλειας και άμυνάς  , ώστε να αισθανθούμε προστατευμένοι για να μην χρειάζεται να συντηρούμε το συγκεκριμένο στρατό και να διαθέτουμε τόσα χρήματα απ αυτά που δανειζόμαστε πλέον σε αμυντικούς εξοπλισμούς.

Οπωσδήποτε αν είχαμε το προνόμιο των γειτόνων άλλων ευρωπαϊκών κρατών θα μιλούσαμε για μια άλλη οικονομική και στρατιωτική πραγματικότητα.
Εν κατακλείδι, κι επειδή πάντοτε προσπαθώ  να αντλήσω αισιοδοξία και από τα δυσάρεστα, θέλω να πιστεύω ότι αυτή η κρίση θα ξετινάξει το σεντόνι της αναξιοκρατίας, που δυστυχώς κυριάρχησε στην πολιτική και κοινωνική ζωή της πατρίδας μας  απ΄ όταν συστάθηκε ως Κράτος. 
Πλέον όλοι συμφωνούμε πως αυτή η οικονομική κρίση είναι  προϊόν στρεβλών συμπεριφορών, διακομματικά και διαχρονικά.  Είναι η ώρα που όλα θα πρέπει να επανεξεταστούν και οι χρήσιμοι, οι απαραίτητοι, οι υπεύθυνοι στρατιώτες της Ζωής και της Ειρήνης να δικαιωθούν.  Μέχρι τότε δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανένα να καταρρακώσει το ηθικό μας, να μας αποδυναμώσει ως Κράτος  και ως Έθνος. Όλοι μαζί θα πάμε τη χώρα μας ψηλότερα. Στη θέση που δικαιούται και της ανήκει. 
Είμαστε απόγονοι πολλών ηρώων, επώνυμων και άλλων που η Ιστορία δεν κατονόμασε  γιατί ήταν τόσο πολλοί,  ανθρώπων που έζησαν δυσκολότερα χρόνια από μας , που πολέμησαν σε άνισους αγώνες και νίκησαν.
Έχουμε ιστορικά και ψυχικά αποθέματα που μας κάνουν υπερήφανους και γενναίους, παραμένοντας όμως πάντοτε “Ευρύοπες” δηλαδή με ανοιχτά τα  μάτια της ψυχής μας, αποφασισμένους να υπερασπιστούμε τα ιδανικά μας έναντι εκείνων που τα επιβουλεύονται άλλα άνθρωποι και χριστιανοί σ' αυτούς που δοκιμάζονται μαζί μας από την ίδια οικονομική συγκυρία.
Είμαστε η γενιά  που καλείται να πληρώσει το χρέος της στην πατρίδα όπως κάνει με παραδειγματικό τρόπο οι Ελληνες στρατιώτες που συνεχίζουν  ν' αγωνίζονται και να προσφέρουν εαυτούς όπου μπορεί και όποτε χρειαστεί  με  εντιμότητα, αίσθημα ευθύνης υπερασπιζόμενος τις αδιαπραγμάτευτες αρχές και αξίες που κληρονόμησε από τους προγόνους του.  
Και είναι προς  τιμήν τους,  που στέκονται και σήμερα παρά τις δυσκολίες, στο ύψος που απαιτούν οι περιστάσεις.
Τους ευχαριστούμε γιατί μας εμπνέουν και μας προτρέπουν να καλλιεργούμε όλοι μαζί, κάθε μέρα, επίμονα και αληθινά αυτό το  υψηλό φρόνημα, την πίστη σε ιδανικά ανώτερα, την εσωτερική ζέση και αγάπη γι αυτή τη χώρα. Και αυτό  είναι ο δικός μας  μονόδρομος για την προσωπική και Εθνική Ελευθερία και την υπέρβαση κάθε κρίσης . 

Δείτε άλλα άρθρα του αποστολέα
Εκτύπωση σελίδας
Αποστολή σε φίλο

Σχολιάστε:







Σχετικές Κατηγορίες

Δημοσκόπηση
Ο διαχωρισμός του νομού σύμφωνα με το "Σχέδιο Καποδίστρια" πιστεύετε λειτουργεί θετικά ή αρνητικά στο ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Θετικά
Αρνητικά
Δεν έπαιξε κανένα ρόλο
Δε γνωρίζω

Δείτε αποτελέσματα
Δημοτικές Εκλογές 2010 & Περιφερειακές εκλογές 2010 Χρήσιμα & Καθημερινά

Κατασκευή Rethimno.gr

κατασκευή ιστοσελίδων
Επικοινωνία με EnterTheWeb
Λεωφ. Κουντουριώτη 77
Ρέθυμνο-Κρήτη
Τ.Κ. 74100
τηλ: 28310-28608
φαξ: 28310-28609
κιν: 693 44 318 28
e-mail: